Uitstap uit Percolab ingegeven door zelfzorg

door An Baert

Ik heb beslist om afscheid te nemen van Percolab. De laatste Algemene Vergadering die we op 10 mei 2020 op mijn plek in Nijlen gehouden hebben, gold als bekrachtiging van mijn uittreding als vennoot en kernlid van de coöperatie Percolab Belgium cv.

Omwille van gezondheidsredenen zet ik die stap terug. In december 2019 kreeg ik de diagnose fibromyalgie, een chronische aandoening die zich kenmerkt door spier- en gewrichtspijnen over het hele lichaam, door grote vermoeidheid en door geheugen- en concentratieproblemen. Sinds december 2020 volg ik een herstelprogramma dat nog loopt tot augustus dit jaar. En daarna begint het pas echt: de nieuw geleerde praktijken verankeren en inslijten tot nieuwe gewoontes en gezonde patronen.

Eén van de eerste dingen die me in het begin van het programma al begon te dagen, is dat ik mijn lichaam en geest danig overbelast heb door te veel – te lang – te goed de dingen te doen die ik doe. Fibromyalgie kan niet echt genezen worden, er kunnen enkel strategieën aangereikt worden die herstel bevorderen en handvaten geven om ermee te leren leven: drastische verandering van levensstijl, heropbouw van de fysieke conditie en diverse relaxatietechnieken, om er maar drie te noemen.

Na afloop van het herstelprogramma zal ik na verloop van tijd waarschijnlijk vrijwilligerswerk kunnen opnemen of geleidelijk aan beperkt weer professioneel actief kunnen zijn – alhoewel ik tot op vandaag nog compleet in het duister tast over wat zowel het één als het ander dan wel concreet zou kunnen zijn. Ik laat het uitkristalliseren. Het gras groeit niet sneller door eraan te trekken.

Wat ik wel weet, is dat opdrachten uitvoeren die bijdragen aan het doel en de kernactiviteit van Percolab te hoog gegrepen en te belastend zullen zijn. Heel vroeg in het herstelprogramma voelde ik al dat ik op een bepaald punt deze moeilijke beslissing zou moeten nemen om ze daarna aan mijn collega’s te communiceren. Begin april was ik zover dat ik de beslissing met heel mijn hart kon nemen. De middag dat ik de boodschap gebracht had naar Ria, Ilona en Ivo voelde het zowaar als een bevrijding, om de verantwoordelijkheid die ik – naar hen en met Percolab – had opgenomen, te kunnen afleggen. De verrassing waarmee ze mijn mededeling onthaalden, nodigde ons vervolgens uit om naar aanleiding van mijn afronding samen nog te doen wat nodig was zodat elk van ons vieren, zonder steen in haar of zijn rugzak, verder op pad zou kunnen gaan. Ik ben dankbaar voor de tijd die we samen op weg waren. En ik ben benieuwd naar wat het leven nu voor mij in petto heeft.

PS: sinds 1 juni is mijn mailadres weer an@organisatiecoach.be

An Baert
1 juni 2021